Nieuwe Klas

Carolien Brouwer

Als eerste wil ik een ieder nogmaals hartelijk bedanken die The Cambodian Project financieel heeft ondersteund. Ik wil benadrukken dat we zonder donaties nooit een tweede klas hadden kunnen opzetten. Dankzij de geweldige steun van alle donateurs, kunnen de leerlingen zich verder ontwikkelen en is het voor ons mogelijk gebleken om in Phnom Penh echt een verschil uit te maken!

We zijn begonnen met een nieuwe groep in de workshop. De eerste groep heeft door hun enthousiasme te delen op school een fantastische PR-campagne neergezet. Het leek erop dat iedereen op de scholen van People Improvement Organisation (=PIO) wilde deelnemen aan de workshop. Dus moest er een selectie plaats vinden. Voor PIO is het belangrijk dat de leerlingen voor een langere tijd verbonden blijven aan de organisatie. Op deze wijze zorgen zij ervoor dat de leerlingen ook daadwerkelijk hun schoolopleiding (en o.a. de workshop) succesvol kunnen afronden. Een hoge slagingskans is belangrijk om uiteindelijk alle investeringen van tijd en geld niet te laten verwateren. Om deze reden heeft Phymean Noun gekozen om de jongeren uit het weeshuis voorrang te geven bij de deelname aan de workshop. Ook de kinderen vanaf 12 jaar mogen dit keer deelnemen aan de klas. Zij zullen niet werken voor PIO, maar mogen wel alvast kennismaken met de jewellery class. Dit keer heb ik het business gedeelte uit het programma weggelaten en er zullen geen examens plaatsvinden. De eerste groep mag blijven werken voor PIO en krijgen daarvoor een klein salaris mits ze naar school blijven gaan. Sreyla zal uiteindelijk de begeleiding van de workshop overnemen en daartoe ben ik haar nu aan het inwerken.

De nieuwe klas bestaat uit negen meisjes en (nog niet eerder vertoond) drie jongens uit het weeshuis! Als ik de klas binnen kom staan alle leerlingen op en begroeten mij met de gebruikelijke tekst: "Good morning teacher, how are you today?". "I’m fine and how are you? Please sit down". "Thank you teacher!". OOhhh wat een schatjes allemaal! Op de eerste dag was er ook een meisje van 11 jaar aanwezig. Ze mag eigenlijk niet aan deze klas deelnemen, maar wilde zo ontzettend graag aanwezig zijn. Aster wilde haar wegsturen, maar ze keek zo teleurgesteld uit haar ogen dat ik het niet over m’n hart kon verkrijgen om haar de klas uit te zetten. Dus die dag heeft ze ´stiekem´ meegedaan. Het mooie van het verhaal is dat ze de volgende dag toch weer naar de klas is gekomen. De aanhouder wint, nu mag ze toch voor ´spek en bonen´ aan de workshop deelnemen.

Ik sta nu drie weken voor de nieuwe klas en geniet van de leerlingen die zo enthousiast meedoen en ambitieus aan het werk zijn. De kinderen komen elke middag met een tuk-tuk naar de workshop. Op een middag was de tuk-tuk kapot waardoor de leerlingen niet werden opgehaald. Dat zou een mooi excuus geweest zijn om niet te hoeven komen. Ik werd echter blij verrast toen de leerlingen toch kwamen opdagen! Ze hadden allemaal alternatief vervoer gevonden om naar de workshop te komen. Het is zo ontroerend en mooi om te zien dat hun enthousiasme leidt tot volhardendheid waardoor ze niet zo maar uit het veld geslagen geworden. Deze momenten inspireren mij en geven een dankbaar gevoel voor datgene wat ik hier kan doen. Tegelijkertijd voel ik ook het verdriet van het naderende afscheid, want er resten nog enkele weken voordat deze periode van The Cambodian Project voor mij tot een (voorlopig) einde komt.

Diploma Uitreiking

Carolien Brouwer

In de workshop vindt de eerste diploma uitreiking van de 'jewellery class' plaats en dat moet natuurlijk gevierd worden! Ik heb lekkere hapjes en drankjes gekocht en de diploma’s in een mooie envelop gedaan om het langer mooi te houden. In de envelop heb ik ook 5 dollar en een persoonlijk briefje gestopt. Daarnaast krijgen de leerlingen een mooi T-shirt als aandenken aan de workshop. Voor muziek is gezorgd en iedereen die op het kantoor van People Improvement Organisation aanwezig is, is natuurlijk van harte uitgenodigd. Nou, als dat geen feestje wordt!

Een ding heb ik echter over het hoofd gezien; de diploma uitreiking vindt plaats op de dag dat de oprichtster Phymean Noun weer terug naar Canada gaat. Niet echt handig omdat velen natuurlijk van haar afscheid willen nemen. Maar we zijn in Cambodja en inmiddels weet ik dat daar wel een mouw valt aan te passen. Dus we verleggen de tijd van de uitreiking en het feestje van 09.00 uur naar 11.00 uur en zwaaien gezamenlijk Phymean uit wanneer ze vertrekt richting het vliegveld in Phnom Penh.

Om 11.00 uur is het dan eindelijk zover. Iedereen van het kantoor is aanwezig. De kinderen vinden het allemaal reuze spannend en zijn zelfs een beetje zenuwachtig voor de uitreiking! Voordat we beginnen houdt Aster eerst nog een toespraak. Ze bedankt alle leerlingen en medewerkers voor hun fantastische inzet en motivatie. Daarna richt Aster zich tot mij en geeft mij een mooi compliment voor al het werk dat ik heb verzet om de workshop van grond te krijgen. Ik krijg een brok in mijn keel als Aster tegen mij zegt: "Er zijn bij People Improvement Organisation veel vrijwilligers werkzaam die b.v. Engelse les geven. Deze vrijwilligers komen en gaan. Je vergeet ze vaak snel weer. Maar wat Carolien heeft neergezet is heel bijzonder en uniek. Ze heeft ons allen geïnspireerd en daarom zullen we Carolien niet snel vergeten!". Kijk, dat is een uitspraak waarvan ik helemaal gelukkig wordt! Het geeft mij het gevoel dat ik echt een verschil heb kunnen uitmaken voor deze organisatie!

De muziek gaat aan en één voor één mogen de kinderen naar voren komen om hun workshop diploma op te halen. Hoera, iedereen is geslaagd!

Fantastische Ervaring

Carolien Brouwer

In de workshop heb ik met leerlingen te maken waar je veel geduld mee moet hebben. Ze komen allemaal uit (kans) arme gezinnen. De ouders kunnen vaak niet een inspiratiebron zijn omdat ze het gezin ‘in leven’ moeten houden. Ze hebben geen vervoer om ergens heen te gaan en zijn daarom gedwongen om in de sloppenwijk te blijven. Gezinnen zien daarom vaak niet veel anders en missen het contact met anderen in het stadse leven van Phnom Penh. De meesten ontbreekt het aan werk, waardoor kinderen het gevoel zien bevestigd dat ze later zo zullen eindigen. Kortom, weinig hoop op een betere toekomst. Het doet best pijn om te zien dat de leerlingen uit de workshop moeten leven zonder een uitzicht op een betere toekomst. Omdat ik inmiddels een goede band heb opgebouwd met de leerlingen, merk ik dat het me echt raakt wanneer ik stil sta bij hun bestaan.

Het is doorbijten nu we bijna aan het einde van de eerste periode zijn. Als ik iets uitleg aan de leerlingen zijn ze het vaak de volgende dag alweer vergeten. Het is voor hen moeilijk om geconcentreerd te werken en focus te houden op het onderhanden werk. Ik moet vaak bijsturen en soms zijn er wel eens dagen dat ik moedeloos word. Maar met veel geduld komen we steeds dichterbij een mooi resultaat. Wat mij elke keer motiveert, is om te zien dat de kinderen heel blij zijn als ik er ben en nog steeds met veel plezier naar de workshop komen. Er is nog geen leerling geweest die een dag niet is komen opdagen. Ze zijn elke dag stipt op tijd; ik merk zelfs dat ze vroeger dan ik aanwezig uitkijkend naar de volgende les. De workshop is open van maandag t/m donderdag, maar het liefst zouden ze vrijdag ook nog komen.

Deze week zijn we bezig met de voorbereidingen voor het examen en de uitreikingen van de certificaten. In de afgelopen maanden heb ik de kinderen nog nooit zo meegemaakt! Ze waren zo lief en hard aan het werk. Ook de sjaals en kettingen die ze hebben gemaakt waren van uitstekende kwaliteit! Helemaal blij bedacht ik dat leerlingen een echt examenfeest zouden moeten krijgen. Het wordt een bezoek aan Lucky Burger nadat de examens gedaan zijn.

De kinderen gaan door het plafond, wanneer ze het nieuws te horen krijgen. Ze hebben zoveel plezier in ‘The Lucky’, de één na de nader heeft een lachbui waarbij ze hun buik moeten vasthouden om niet van de stoel te vallen. Eén van de leerlingen zegt tegen mij recht vanuit haar hart: ‘Teacher, I’m so happy now!’. De ander zegt: ‘Oh teacher, I could kiss you!’. En zoals verwacht, een paar stevige knuffels komen mijn kant op ........ Wist niet wat ik meemaakte!? Dit doet me beseffen dat deze kinderen natuurlijk nog nooit in hun leven naar een Lucky Burger zijn geweest! Ik wist niet dat mijn voorstel zo ging uitpakken.

Als ik die dag vanuit de workshop in de tuk-tuk stap om naar huis te gaan, staan de kinderen allemaal buiten met blije gezichten te zwaaien. Dit zijn echt ontroerende beelden, die me een warm gevoel geven van binnen. Deze momenten doen mij beseffen dat er eigenlijk geen mooier werk bestaat dan dat wat ik nu aan het doen ben.

Gandhi heeft ooit gezegd: ‘The difference between what we do and what we are capable of doing, would suffice to solve most of the world's problems’. Dit is een fantastische ervaring!

Eerste Verkoop!

Carolien Brouwer

Nieuws: Phymean Noun (de oprichtster van People Improvement Organisation) is even terug in Phnom Penh vanuit Toronto. Het is fijn om haar weer te zien en te spreken. En bovenal inspirerend omdat ze haar werk met zoveel passie en overgave doet! Het biedt mij de gelegenheid om bij te praten en haar te laten zien wat wij de afgelopen maanden met de leerlingen van de workshop hebben gemaakt. Het doet me goed om te merken dat Phymean onder de indruk is en de leerlingen complimenteert met het behaalde resultaat.

Inmiddels zijn de leerlingen van de workshop allemaal naar de tandarts geweest. Negen Amerikaanse en Japanse tandartsen zijn overgekomen om alle 800 kinderen van de People Improvement Organisation (=PIO) scholen te behandelen. Per dag werden ca. 200 kinderen behandeld, dus de hele operatie duurde niet langer dan een week. Omdat ik zelf een tandheelkundige achtergrond heb, ben ik een kijkje gaan nemen om te zien hoe het hier in zijn werk gaat. Wanneer ik binnenkom op één van de scholen, zie ik dat een aantal kinderen aan de rechterkant op bankjes keurig op hun beurt zitten te wachten. Aan de linker kant staan allemaal tafels waarop de kinderen platliggend worden behandeld. Het pijnlijke geschreeuw van een aantal kinderen gaat door merg en been en zorgt voor gespannen blikken op de gezichten van de kinderen die nog wachten. Als ik een kijkje achter in het klaslokaal neem, zitten een aantal kinderen smakelijk te eten. Ze krijgen rijst met een beetje groente en soep. Ze hebben zich helemaal verdiept in hun maaltijd en vergeten even wat er hiernaast allemaal gebeurt.

In de namiddag zijn de tandartsen klaar met het behandelen van de schoolkinderen. Als dank voor hun komst, voeren de kinderen van de PIO dansgroep verschillende traditionele Khmerdansen op die zij speciaal voor deze gelegenheid hebben ingestudeerd. Het is echt schitterend om naar te kijken en met al die mooie kostuums ziet er prachtig uit. Na de uitvoering laten we de tandartsen nog even het PIO weeshuis en kantoor zien. Tja, dat is natuurlijk DE gelegenheid om onze eerste sieraden te verkopen! De sjaaltjes vallen goed in de smaak bij de Amerikanen en Japanners. Ze gaan uiteindelijk met 9 sjaaltjes en 2 kettingen de deur uit....ONZE EERSTE VERKOOP! Natuurlijk zijn we superblij en schreeuwen even allemaal keihard YES! als de tandartsen de deur uit zijn. En zo konden we die dag ons eerste omzet in de daarvoor nieuw aangekochte kassalade leggen!

Voor meer foto’s van het tandartsenbezoek kan je hier een kijkje nemen in het foto album van The Cambodian Project.

Inrichting Shops

Carolien Brouwer

Afgelopen week hebben we ons bezig gehouden met de inrichting van twee kleine shops. Eén shop is geplaatst in de school (daar komen veel buitenlandse bezoekers), de andere in het kantoor van The People Improvement Organisation. Dankzij de vele donaties van onze vrienden en kennissen hebben we uiteindelijk o.a. prachtige vitrines en nieuw materiaal voor de workshop kunnen kopen. We willen langs deze weg iedereen die ons heeft gesteund nogmaals hartelijk bedanken voor de fantastische bijdragen. Zonder deze steun hadden we nooit zo snel de shops kunnen neerzetten en inrichten. De donaties die wij hebben ontvangen zien we als een positieve bevestiging van onze missie en de activiteiten van The Cambodian Project. Voor ons is deze ondersteuning een enorme aanmoediging om door te kunnen gaan met het belangrijke werk van dit project.

Het kopen van de vitrines was een hele uitdaging! Ik ben natuurlijk in de ogen van de Cambodjanen een toerist, want ik ben blank en spreek geen Khmer! Met als nadeel dat alle prijzen gelijk twee keer zo hoog worden. Natuurlijk ben ik mij vroegtijdig gaan oriënteren in Phnom Penh, om te kijken hoe duur de vitrines zouden zijn en om te bepalen waar ik de beste prijs zou krijgen. Ik had genoeg informatie verzameld om tot actie over te gaan, maar de uiteindelijke koop heb ik toch aan Sreyla overgelaten. Als Cambodjaanse heeft zij meer invloed op de onderhandeling en dat is gebleken! Uiteindelijk hebben we de vitrines voor bijna de helft van de prijs kunnen aanschaffen. Kijk, dat zijn nou de kleine dingen waar wij hier blij van worden!

Samen met de leerlingen van de workshop hebben we de vitrines ingericht. Het bijzondere aan het hele verhaal is dat de leerlingen nu beseffen dat ze iets heel moois aan het doen zijn. Althans zo voelt het voor mij. Omdat ze hun werk in de vitrines zien liggen en de verkoop daadwerkelijk is gestart, bestaat bij hen de trotse gedachte: “Kijk eens, dat zijn de sieraden die ik heb gemaakt!”. Dit geeft vanzelfsprekend heel veel zelfvertrouwen. Ook op school kunnen ze nu met trots aan de andere leerlingen laten zien wat ze al die weken hebben gedaan in de workshop. Het effect hiervan is dat deze leerlingen op hun beurt gemotiveerd raken om onze workshop binnenkort ook te gaan volgen.

De verkooplijsten zijn gemaakt, de kettingen en sjaals zijn fraai uitgestald, mooi verpakkingsmateriaal met prachtig lint is aanwezig! En zo wordt het een echt feest om in de kleine shops onze sieraden te kopen!

Sloppenwijk Bezoek

Carolien Brouwer

Het is tijd voor een bezoek aan de sloppenwijk nabij de vuilnisbelt van Phnom Penh. De kinderen van het weeshuis willen graag met mij mee maar moeten eigenlijk thuis blijven. Na aandringen, geeft de begeleidster haar toestemming aan de kinderen om met mij mee te gaan. En zo loop ik met een heel gevolg de sloppenwijk binnen. De weg er naar toe leidt over stinkend vuilnis, grof plastic en grote keien. Sommige kinderen hebben geen schoenen aan. Het doet me pijn om te zien dat ze zo over de scherpe vuil heen moeten lopen. Ik zou ze eigenlijk allemaal op mijn rug willen meenemen om hun voeten te beschermen. Maar het kordate antwoord, op mijn vraag om ze te helpen, is: 'Nee hoor, geen probleem!'. Ik sta stom verbaasd te kijken wanneer de kinderen over de weg lopen alsof er niks aan de hand is. Maar dan besef ik dat deze kinderen altijd over de vuilnisbelt hebben gelopen zonder schoenen en het eelt onder hun voeten zo dik is geworden dat ze niks meer voelen.

Als we aankomen zie ik overal armoede om me heen. De mensen in de sloppenwijk hebben een vriendelijke uitstraling maar ik zie ‘het overleven’ geschreven staan op hun gezichten. Ze leven met hun families in kleine hokjes. Het is bijzonder droevig om te zien in welke omstandigheden deze mensen moeten wonen. Je kan ze niet vragen: ‘Wat is je droom?’ of ‘Wat wil je in de toekomst doen?’. De bewoners van de sloppenwijk zijn daar helemaal niet mee bezig! Zij staan elke morgen op met de gedachte hoe ze die dag weer gaan overleven. Waar haal ik geld en voedsel vandaan?

Het is een zeer kwetsbare groep. Zonder een echte opleiding rest alleen nog het werken op de vuilnisbelt of verdwijnen in de prostitutie. Met een beetje geluk kan er worden gewerkt in een lokale fabriek voor een hongerloon van USD 40 per maand. Ik zie dat sommige mensen zich vervelen, slapen in hangmatten of met elkaar kaarten. Ik vraag mij af wat ik kan doen om te helpen. Alleen geld geven is niet de oplossing. Dus ik besluit aan te bieden om foto’s te maken van de families en deze volgende week persoonlijk te bezorgen. Ze willen natuurlijk allemaal op de foto en het duurt even voordat de foto's zijn genomen.

De kinderen van het weeshuis hebben veel plezier gehad en genieten van de wandeling door sloppenwijk terug naar het weeshuis. Ze willen allemaal tegelijk mijn hand vasthouden en kletsen als of het een lieve lust is. Ze zijn zo vrolijk! Deze kinderen zijn met weinig al snel tevreden. En ja, als ik de kinderen in de sloppenwijk zie, dan hebben de kinderen in het weeshuis het echt beter. Die krijgen in ieder geval drie maal per dag een voedzame maaltijd en kunnen elke week naar school. Hier leer je op een indringende manier de kunst van het relativeren.

Het Weeshuis

Carolien Brouwer

Vrijdags werk ik normaliter niet, dus heb ik me voorgenomen om wekelijks een bezoek te brengen aan het weeshuis van The People Improvement Organisation (=PIO). Het weeshuis en de scholen van PIO liggen direct aan de vuilnisbelt in Phnom Penh. Aan de andere kant ligt een sloppenwijk waar veel families wonen en waarvan de kinderen naar de PIO scholen gaan. Somaly is een leerling uit mijn klas, die met 30 andere kinderen in het weeshuis verblijft. Ik hoorde van Aster dat Somaly buiten schooltijd helaas weinig anders ziet dan het weeshuis en de vuilnisbelt. Een goede reden om eens een kijkje te nemen en me verder op de hoogte te stellen van de leefomstandigheden daar.

Het is een kwartier rijden met de tuk-tuk vanaf ons appartement om bij het weeshuis te komen. Als ik aankom staan de kinderen op mij te wachten. Somaly straalt helemaal als ik binnen kom. Ik kan zien dat ze trots is op het bezoek van haar lerares! Ze komt op me afgelopen, geeft een dikke knuffel en overhandigt een prachtige tekening die ze zelf gemaakt heeft. De tekening is schitterend, ik merk dat ze er veel tijd aan besteed heeft. Somaly is het tekentalent van PIO, ze heeft o.a. de muren van het weeshuis opgevrolijkt met haar tekeningen. Als ik een foto van haar muurschilderingen wil maken, schieten ineens allemaal kleine hoofdjes voor de camera. De kinderen willen allemaal op de foto en roepen voordurend: “Teacher, me picture?!” Als ik de gemaakte foto’s laat zien, hebben ze ongelofelijk veel lol met elkaar! Ik beloof de kinderen dat ik snel terugkom en voor iedereen een foto zal meenemen. Daar zijn ze blij mee, ze hebben namelijk geen foto’s thuis waar ze zelf op voorkomen. Klik hier voor meer foto’s die ik heb gemaakt in het weeshuis.

Dan krijg ik een rondleiding van de bewoners. De jongens laten me enthousiast de woon- en slaapruimte zien. Ze slapen op een hardhouten ondergrond, allemaal netjes naast elkaar. De matrassen zijn van een slechte kwaliteit en het ontbreekt sommige kinderen aan dekens. Boven op zolder slapen de meisjes, ook zij laten me vol trots hun slaapplaats zien. Somaly is het avondeten aan het klaarmaken, een grote pot met witte rijst. Ik zie dat ze nauwelijks eigen bezittingen hebben. Op de vraag of de jongens een voetbal hebben wordt schuchter geantwoord. Slechts één voetbal is aanwezig. Ik beloof ze dat ik volgende week nog een voetbal zal meenemen.

Als de rondleiding erop zit, geef ik aan dat ik nog een bezoekje wil brengen aan de sloppenwijk naast het weeshuis. Veel PIO kinderen wonen daar met hun familie onder moeilijke omstandigheden. Een beschermend dak boven je hoofd lijkt in eens niet meer zo vanzelfsprekend!

Weekje 'Vakantie'

Carolien Brouwer

We zijn inmiddels alweer beland in de vijfde programmaweek van The Cambodian Project. De leerlingen zijn begonnen met een nieuw ontwerp: sjaaltjes. Ik denk dat dit een echte hit kan worden. De sjaals zijn gemaakt van Cambodjaanse zijde met een ketting gewikkeld om het midden van de sjaal. Het ziet er fantastisch uit!

De eerste resultaten mogen gezien worden. De meiden vinden het wel een moeilijk ontwerp om te maken, maar zijn bijzonder enthousiast in het aangaan van deze uitdaging. Ik merk dat ze het rijgen van kettingen vele malen leuker vinden, die zijn immers snel klaar. Bij het maken van de sjaaltjes moeten ze hun aandacht er echt bijhouden, wat voor sommige leerlingen nog wel eens moeilijk is.

Ik had voorgenomen om in de nieuwe week verder te gaan met het maken van de sjaals. Toen ik echter maandag klaar stond om naar school te gaan, belde Aster van The People Improvement Organisation mij op. Zij informeerde mij dat de kinderen geen les zullen hebben omdat ze worden verwacht op school om examens af te leggen. Ik was natuurlijk wel even verbaasd, dat hadden me ze toch ook voor het weekend kunnen zeggen?! Maar goed, ik keerde weer snel terug in mijn zen modus want zo werkt het in Cambodja! You have to get jused to it! In dit land zijn hele andere dingen belangrijk. Dus je vooral niet druk maken, want dan word je hier niet gelukkig.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik achteraf blij was met de lesvrije week. Het gaf mij de gelegenheid om me met andere zaken bezig te houden. Ik had weer tijd om rond te kijken en nieuwe inspiratie op te doen. In alle rust kon ik mij bezighouden met het bedenken en het ontwerpen van nieuwe sieraadmodellen, materiaal inkopen en voorbeelden maken. Overigens is het inkopen van materialen in Cambodja makkelijker gezegd dan gedaan. Er zijn weinig variëteiten beschikbaar en voor echte kwaliteit moet je markt en steeg afzoeken om het te krijgen. Dat heeft natuurlijk ook wel weer zijn charme! De beschikbaarheid van de verschillende soorten materialen (stof, glas, steen of hout) is beperkt en hangt af van de import uit bijvoorbeeld China of Thailand. Voor het vinden van bv. textiellint heb ik een hele dag in Phnom Penh rondgelopen. Maar zoekt en gij zult vinden! Misschien is het een goed idee om de import uit Thailand zelf ter hand te nemen…