Inrichting Shops

Carolien Brouwer

Afgelopen week hebben we ons bezig gehouden met de inrichting van twee kleine shops. Eén shop is geplaatst in de school (daar komen veel buitenlandse bezoekers), de andere in het kantoor van The People Improvement Organisation. Dankzij de vele donaties van onze vrienden en kennissen hebben we uiteindelijk o.a. prachtige vitrines en nieuw materiaal voor de workshop kunnen kopen. We willen langs deze weg iedereen die ons heeft gesteund nogmaals hartelijk bedanken voor de fantastische bijdragen. Zonder deze steun hadden we nooit zo snel de shops kunnen neerzetten en inrichten. De donaties die wij hebben ontvangen zien we als een positieve bevestiging van onze missie en de activiteiten van The Cambodian Project. Voor ons is deze ondersteuning een enorme aanmoediging om door te kunnen gaan met het belangrijke werk van dit project.

Het kopen van de vitrines was een hele uitdaging! Ik ben natuurlijk in de ogen van de Cambodjanen een toerist, want ik ben blank en spreek geen Khmer! Met als nadeel dat alle prijzen gelijk twee keer zo hoog worden. Natuurlijk ben ik mij vroegtijdig gaan oriënteren in Phnom Penh, om te kijken hoe duur de vitrines zouden zijn en om te bepalen waar ik de beste prijs zou krijgen. Ik had genoeg informatie verzameld om tot actie over te gaan, maar de uiteindelijke koop heb ik toch aan Sreyla overgelaten. Als Cambodjaanse heeft zij meer invloed op de onderhandeling en dat is gebleken! Uiteindelijk hebben we de vitrines voor bijna de helft van de prijs kunnen aanschaffen. Kijk, dat zijn nou de kleine dingen waar wij hier blij van worden!

Samen met de leerlingen van de workshop hebben we de vitrines ingericht. Het bijzondere aan het hele verhaal is dat de leerlingen nu beseffen dat ze iets heel moois aan het doen zijn. Althans zo voelt het voor mij. Omdat ze hun werk in de vitrines zien liggen en de verkoop daadwerkelijk is gestart, bestaat bij hen de trotse gedachte: “Kijk eens, dat zijn de sieraden die ik heb gemaakt!”. Dit geeft vanzelfsprekend heel veel zelfvertrouwen. Ook op school kunnen ze nu met trots aan de andere leerlingen laten zien wat ze al die weken hebben gedaan in de workshop. Het effect hiervan is dat deze leerlingen op hun beurt gemotiveerd raken om onze workshop binnenkort ook te gaan volgen.

De verkooplijsten zijn gemaakt, de kettingen en sjaals zijn fraai uitgestald, mooi verpakkingsmateriaal met prachtig lint is aanwezig! En zo wordt het een echt feest om in de kleine shops onze sieraden te kopen!

Sloppenwijk Bezoek

Carolien Brouwer

Het is tijd voor een bezoek aan de sloppenwijk nabij de vuilnisbelt van Phnom Penh. De kinderen van het weeshuis willen graag met mij mee maar moeten eigenlijk thuis blijven. Na aandringen, geeft de begeleidster haar toestemming aan de kinderen om met mij mee te gaan. En zo loop ik met een heel gevolg de sloppenwijk binnen. De weg er naar toe leidt over stinkend vuilnis, grof plastic en grote keien. Sommige kinderen hebben geen schoenen aan. Het doet me pijn om te zien dat ze zo over de scherpe vuil heen moeten lopen. Ik zou ze eigenlijk allemaal op mijn rug willen meenemen om hun voeten te beschermen. Maar het kordate antwoord, op mijn vraag om ze te helpen, is: 'Nee hoor, geen probleem!'. Ik sta stom verbaasd te kijken wanneer de kinderen over de weg lopen alsof er niks aan de hand is. Maar dan besef ik dat deze kinderen altijd over de vuilnisbelt hebben gelopen zonder schoenen en het eelt onder hun voeten zo dik is geworden dat ze niks meer voelen.

Als we aankomen zie ik overal armoede om me heen. De mensen in de sloppenwijk hebben een vriendelijke uitstraling maar ik zie ‘het overleven’ geschreven staan op hun gezichten. Ze leven met hun families in kleine hokjes. Het is bijzonder droevig om te zien in welke omstandigheden deze mensen moeten wonen. Je kan ze niet vragen: ‘Wat is je droom?’ of ‘Wat wil je in de toekomst doen?’. De bewoners van de sloppenwijk zijn daar helemaal niet mee bezig! Zij staan elke morgen op met de gedachte hoe ze die dag weer gaan overleven. Waar haal ik geld en voedsel vandaan?

Het is een zeer kwetsbare groep. Zonder een echte opleiding rest alleen nog het werken op de vuilnisbelt of verdwijnen in de prostitutie. Met een beetje geluk kan er worden gewerkt in een lokale fabriek voor een hongerloon van USD 40 per maand. Ik zie dat sommige mensen zich vervelen, slapen in hangmatten of met elkaar kaarten. Ik vraag mij af wat ik kan doen om te helpen. Alleen geld geven is niet de oplossing. Dus ik besluit aan te bieden om foto’s te maken van de families en deze volgende week persoonlijk te bezorgen. Ze willen natuurlijk allemaal op de foto en het duurt even voordat de foto's zijn genomen.

De kinderen van het weeshuis hebben veel plezier gehad en genieten van de wandeling door sloppenwijk terug naar het weeshuis. Ze willen allemaal tegelijk mijn hand vasthouden en kletsen als of het een lieve lust is. Ze zijn zo vrolijk! Deze kinderen zijn met weinig al snel tevreden. En ja, als ik de kinderen in de sloppenwijk zie, dan hebben de kinderen in het weeshuis het echt beter. Die krijgen in ieder geval drie maal per dag een voedzame maaltijd en kunnen elke week naar school. Hier leer je op een indringende manier de kunst van het relativeren.

Het Weeshuis

Carolien Brouwer

Vrijdags werk ik normaliter niet, dus heb ik me voorgenomen om wekelijks een bezoek te brengen aan het weeshuis van The People Improvement Organisation (=PIO). Het weeshuis en de scholen van PIO liggen direct aan de vuilnisbelt in Phnom Penh. Aan de andere kant ligt een sloppenwijk waar veel families wonen en waarvan de kinderen naar de PIO scholen gaan. Somaly is een leerling uit mijn klas, die met 30 andere kinderen in het weeshuis verblijft. Ik hoorde van Aster dat Somaly buiten schooltijd helaas weinig anders ziet dan het weeshuis en de vuilnisbelt. Een goede reden om eens een kijkje te nemen en me verder op de hoogte te stellen van de leefomstandigheden daar.

Het is een kwartier rijden met de tuk-tuk vanaf ons appartement om bij het weeshuis te komen. Als ik aankom staan de kinderen op mij te wachten. Somaly straalt helemaal als ik binnen kom. Ik kan zien dat ze trots is op het bezoek van haar lerares! Ze komt op me afgelopen, geeft een dikke knuffel en overhandigt een prachtige tekening die ze zelf gemaakt heeft. De tekening is schitterend, ik merk dat ze er veel tijd aan besteed heeft. Somaly is het tekentalent van PIO, ze heeft o.a. de muren van het weeshuis opgevrolijkt met haar tekeningen. Als ik een foto van haar muurschilderingen wil maken, schieten ineens allemaal kleine hoofdjes voor de camera. De kinderen willen allemaal op de foto en roepen voordurend: “Teacher, me picture?!” Als ik de gemaakte foto’s laat zien, hebben ze ongelofelijk veel lol met elkaar! Ik beloof de kinderen dat ik snel terugkom en voor iedereen een foto zal meenemen. Daar zijn ze blij mee, ze hebben namelijk geen foto’s thuis waar ze zelf op voorkomen. Klik hier voor meer foto’s die ik heb gemaakt in het weeshuis.

Dan krijg ik een rondleiding van de bewoners. De jongens laten me enthousiast de woon- en slaapruimte zien. Ze slapen op een hardhouten ondergrond, allemaal netjes naast elkaar. De matrassen zijn van een slechte kwaliteit en het ontbreekt sommige kinderen aan dekens. Boven op zolder slapen de meisjes, ook zij laten me vol trots hun slaapplaats zien. Somaly is het avondeten aan het klaarmaken, een grote pot met witte rijst. Ik zie dat ze nauwelijks eigen bezittingen hebben. Op de vraag of de jongens een voetbal hebben wordt schuchter geantwoord. Slechts één voetbal is aanwezig. Ik beloof ze dat ik volgende week nog een voetbal zal meenemen.

Als de rondleiding erop zit, geef ik aan dat ik nog een bezoekje wil brengen aan de sloppenwijk naast het weeshuis. Veel PIO kinderen wonen daar met hun familie onder moeilijke omstandigheden. Een beschermend dak boven je hoofd lijkt in eens niet meer zo vanzelfsprekend!

Weekje 'Vakantie'

Carolien Brouwer

We zijn inmiddels alweer beland in de vijfde programmaweek van The Cambodian Project. De leerlingen zijn begonnen met een nieuw ontwerp: sjaaltjes. Ik denk dat dit een echte hit kan worden. De sjaals zijn gemaakt van Cambodjaanse zijde met een ketting gewikkeld om het midden van de sjaal. Het ziet er fantastisch uit!

De eerste resultaten mogen gezien worden. De meiden vinden het wel een moeilijk ontwerp om te maken, maar zijn bijzonder enthousiast in het aangaan van deze uitdaging. Ik merk dat ze het rijgen van kettingen vele malen leuker vinden, die zijn immers snel klaar. Bij het maken van de sjaaltjes moeten ze hun aandacht er echt bijhouden, wat voor sommige leerlingen nog wel eens moeilijk is.

Ik had voorgenomen om in de nieuwe week verder te gaan met het maken van de sjaals. Toen ik echter maandag klaar stond om naar school te gaan, belde Aster van The People Improvement Organisation mij op. Zij informeerde mij dat de kinderen geen les zullen hebben omdat ze worden verwacht op school om examens af te leggen. Ik was natuurlijk wel even verbaasd, dat hadden me ze toch ook voor het weekend kunnen zeggen?! Maar goed, ik keerde weer snel terug in mijn zen modus want zo werkt het in Cambodja! You have to get jused to it! In dit land zijn hele andere dingen belangrijk. Dus je vooral niet druk maken, want dan word je hier niet gelukkig.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik achteraf blij was met de lesvrije week. Het gaf mij de gelegenheid om me met andere zaken bezig te houden. Ik had weer tijd om rond te kijken en nieuwe inspiratie op te doen. In alle rust kon ik mij bezighouden met het bedenken en het ontwerpen van nieuwe sieraadmodellen, materiaal inkopen en voorbeelden maken. Overigens is het inkopen van materialen in Cambodja makkelijker gezegd dan gedaan. Er zijn weinig variëteiten beschikbaar en voor echte kwaliteit moet je markt en steeg afzoeken om het te krijgen. Dat heeft natuurlijk ook wel weer zijn charme! De beschikbaarheid van de verschillende soorten materialen (stof, glas, steen of hout) is beperkt en hangt af van de import uit bijvoorbeeld China of Thailand. Voor het vinden van bv. textiellint heb ik een hele dag in Phnom Penh rondgelopen. Maar zoekt en gij zult vinden! Misschien is het een goed idee om de import uit Thailand zelf ter hand te nemen…

Derde Week

Carolien Brouwer

Het word steeds leuker om les te geven in onze workshop. Ik heb veel meer zelfvertrouwen als ik voor de klas sta. De leerling en ik hebben het bijzonder naar onze zin en de band wordt elke dag hechter.

Dagelijks staan de leerlingen op mij te wachten wanneer ik om 12.30 uur binnenkom. Dan word ik door ze eerst even geknuffeld. Ook aan het einde van de lesdag krijg ik regelmatig stevige knuffels voordat de leerlingen weer richting huis gaan. Onlangs liep het meisje Seynet als laatste de klas uit, waarna ze toch nog even terug kwam om een dikke knuffel te geven. Al weglopende draait ze zich nog een keer om en roept: “ I love you teacher!”. Kijk daar doe je het voor!

In de eerste week hebben de leerlingen kettingen gemaakt aan de hand van verschillende voorbeelden die ik ze heb gegeven. Deze kettingen zijn bedoeld voor latere verkoop in onze toekomstige winkel in het People Improvement Organisation gebouw. In de tweede week merkte ik dat de groep snel leert en zelfs al in staat is om een eigen ontwerp te maken. Hierbij gaat het in eerste instantie niet of het een goed of slecht ontwerp is. Voor mij is het belangrijk dat ze leren hun creativiteit te gebruiken en zo de verschillende kleurcombinaties te kiezen en de ketting netjes af te werken. Deze week was echt leuk! Er kwamen zoveel leuke creatieve kettingen uit de handen van de leerlingen. Aan het einde van de tweede week hebben we alle kettingen gekeurd en met cijfers beoordeeld voor creativiteit, kleur, materiaalgebruik en afwerking. Volgens het plan zouden de leerlingen pas de volgende week beginnen met sjaaltjes maken. Maar we hebben toch besloten om een extra week te besteden aan het maken van de kettingen, omdat het goed gaat en de leerlingen echt in een ‘flow’ zitten.

In, inmiddels alweer, de derde week ben ik begonnen om in hele simpele taal de opzet van een businessplan door te nemen en uit te leggen aan de groep. Voor de leerlingen hebben we de naam ‘businessplan’ omgedoopt tot ‘shopplan’ om zo dichter bij de inhoud van de workshop te blijven. Samen met Robert heb ik een model ontwikkeld dat dient als een krachtig hulpmiddel bij het opzetten van een eigen winkel. Het model geeft een duidelijk overzicht van de belangrijkste activiteiten en onderwerpen (zoals b.v. klanten, leveranciers en omzet) waarmee ik de leerlingen kan helpen en een mogelijkheid kan bieden om verder na te denken over hoe hun eigen winkel er in de toekomst uit zal zien. Om het shopplan concrete handen en voeten te geven, zijn we met alle leerlingen naar de Russian Market gegaan. Daar heb ik ze verschillende opdrachten gegeven om hen zelf te laten nadenken wat er allemaal benodigd is om een winkel te starten. De leerlingen hebben natuurlijk genoten van het uitstapje naar de markt en ik hoop dat de opgedane kennis blijft hangen tot het laatste examen in april.

Op naar de vierde week!